Get Adobe Flash player

 

5
 
 
!!! Podstrona w remoncie, przepraszamy. !!!
 
Podstawowe uzbrojenie, umundurowanie i wyposażenie piechoty polskiej w 1939 roku:
 
Nakrycia głowy:
DSC09794
Rogatywka polowa wz.34 
DSC09793
Hełm stalowy wz.31 "Salamandra"
 

Nakryciem głowy w omawianym okresie mogły być rogatywki, furażerki lub hełmy stalowe stanowiące materiał uzbrojenia. Rogatywki były materiałem typowym, furażerki zaś zastępczym. Furażerka była popularnym nakryciem głowy, pierwszy model został wprowadzony w 1919 roku i zastąpiony nowym wzorem w 1923 roku. Ostatni model furażerki opracowano  w 1928 roku w Instytucie Technicznym Intendentury. Od 1937 roku furażerki były sukcesywnie wymieniane na rogatywki polowe. Rogatywki wykonywano z sukna mundurowego z podszewką w barwie ochronnej i noszono na nich najczęściej małe orzełki wz.19. Rogatywki zostały wprowadzone rozkazem z 1934 roku i swym wyglądem nawiązywały do popularnej w latach 30-tych czapki narciarskiej. Były bardzo uniwersalne i noszone przez żołnierzy wszystkich stopni i służb. Fason później zmieniono nieco w roku 1937. Rogatywka polowa używana była w WP, aż do zastąpienia jej w połowie lat 90. XX wieku beretami. 

Hełmy wz.31 zastępowały stopniowo używane wcześniej hełmy francuskie i niemieckie. Początkowo trafiły one do 23 DP w styczniu 1933 roku, a w kolejnych latach także do dwóch batalionów strzelców morskich. Pierwsze sztuki pochodziły z Huty Silesia, następne już także z Huty Ludwików i Sosnowiec. Najważniejszym patentem wyróżniającym ten hełm spośród wielu innych jest charakterystyczna farba, która była używana do malowania dzwonów. Farba zawierała grudki korka i została nazwana „Salamandrą”. Dzięki matowej i chropowatej powierzchni hełm doskonale się kamuflował, nie odbijał promieni słonecznych, a także zatrzymywał na sobie drobne cząsteczki z otoczenia co zapewniało żołnierzowi idealne maskowanie. Świeża farba miała kolor zielony, z czasem natomiast brązowiała.

 

Znak tożsamości:

DSC09795

Znak tożsamości wz.31

 

Wszyscy żołnierze wyposażeni byli w metalowy znak tożsamości ze sznurkiem do noszenia na szyi. Znaki i sznurki do znaków deponowane były w zapasach mobilizacyjnych i wydawane oraz wybijane po ogłoszeniu mobilizacji. Instrukcję wybijania znaków tożsamości można znaleźć w zakładce kroniki XX w.

 

Chlebak:

DSC09787

Chlebak wz.33  

DSC09779

   Granat ręczny obronny wz.33

    z zapalnikiem wz.GR31,

  skorupa z Końskich sygnowana literą "K"

DSC09780

 Manierki wz.37/38  

DSC09781 

           Lniane woreczki na suchary, kawę i sól           

 

Zgodnie z warunkami technicznymi chlebak wz.1933, wykonany był z zielonej tkaniny lnianej impregnowanej solami miedzi (powodowały one po czasie zmianę koloru na brązowy). Chlebak noszony był na pasie głównym za pomocą trzech metalowych haków oraz parcianej taśmy. Posiadał dwie kieszenie, jedną na manierkę, drugą na drobne przedmioty wyposażenia żołnierskiego. W chlebaku przenoszono przede wszystkim: ręcznik, szczotkę do zębów, mydło, pudełko z proszkiem do zębów, niezbędnik i chleb w woreczku lnianym oraz manierkę. W chlebakach były także granaty ręczne, a czasami też bloki meldunkowe, ołówki i busole.

 
Tornister: 
DSC09783
Tornister wz.33

 

W 1939 roku wojsko wykorzystywało wszelkie typy tornistrów i plecaków znajdujące się w magazynach. Typowym, wojskowym wzorem tornistra był jednak wz.33. Miał kształt prostokątnego worka z usztywnionym dnem i bokami. Tornister posiadał szelki, które podpinane były hakami do strzemiączek ładownic. Tornistry noszone były tak, aby górna część stroczonego na wierzchu płaszcza znajdowała się na wysokości kołnierza. Wewnątrz tornistra lub przytroczone do niego były: płaszcz, płachta namiotowa, menażka, onuce, chustka do nosa, zapasowe sznurowadła, oliwiarka, sznur do czyszczenia karabinu, szczotki, przybory do szycia, koc, koszula, kalesony, troki i żywność w woreczkach.

 
Menażka:
DSC09785
Menażki wz.23/31
 

Menażkę na plecaku należało troczyć do przesuwek na pokrywie tornistra, rondelkiem w lewą stronę. Menażki były stalowe i nie posiadały żadnych nitów.

 

Maska przeciwgazowa:

DSC09796

Puszka od maski przeciwgazowej wz.24 RSC wersja długa

DSC09775

Maska przeciwgazowa ludzka wz.32 rozmiar S

DSC09774

Przepisy obchodzenia się z maską p-gaz przyszywane od wewnętrznej strony na klapie torby

 

Nowa maska wprowadzona w drugiej połowie lat trzydziestych oceniana była jako bardzo nowoczesna. Istotnym minusem była jednak jej waga, poprzedniczka – maska RSC ważyła nieco ponad kilogram, nowa zaś pawie dwa. Maska wz.32 w torbie brezentowej noszona była na taśmie przez lewe ramię i podciągnięta tak, żeby górna część torby była na wysokości dolnej części tornistra. Starsza maska RSC noszona była w pudełku blaszanym.

 

Ładownice:

DSC09790

 Ładownice trójkomorowe Mauser wz.23

 

Standardowe ładownice były noszone na pasie głównym, wykonane ze skóry blankowej, każda posiadała trzy gniazda na łódki zapinane skórzanymi wieczkami. Po zapięciu pasa ładownice były przesuwane jak najbliżej sprzączki pasa. Łącznie żołnierz posiadał więc 90 sztuk załódkowanej amunicji. Było dosyć duże obciążenie, ale traktowano je jako przeciwwagę tornistra. Oprócz wymienionych w wojsku używano także kilku innych wzorów co wynikało oczywiście z faktu stosowania także innych karabinów.

 

Bagnet:

DSC09792

Bagnet wz.29 "Perkun"

 

Początkowo w WP stosowano bagnety niemieckie. Następnie wprowadzono bagnety wz. 1922 i 1924 oraz 1927 i 1928, których nazewnictwo ujednolicono i oznaczono ostatecznie jako wz.27 (bez pierścienia jelca) i wz.29 (z pierścieniem). Bagnet w metalowej pochwie i skórzanej żabce zawieszany był na pasie głównym, na lewym boku, a koniec bagnetu przekładany był przez przedni trok futerału łopatki tak, żeby znajdował się z przodu, przed trzonem łopatki. Pochwy dla wojsk lądowych malowano na kolor ochronny, natomiast dla lotnictwa i marynarki pozostawiano czarne.

 

 

 
 
 
 
Zdjęcia ekspozycji w Muzeum Ziemi Sochaczewskiej i Pola Bitwy nad Bzurą:
d7d2d1d6d5d4d3
 
 101102103104105
 
 
 
 
 
Poniżej kilka linków do filmów z rekonstrukcji pamiętnego września 1939 roku, w których widać dokładnie umundurowanie, wyposażenie i uzbrojenie żołnierzy polskich z tego okresu:
 
 
Podstrona przygotowana na podstawie:
Wielki Leksykon Uzbrojenia Wrzesień 1939